| ارزیابی پایداری زمینشناختی فرودگاه بینالمللی امام خمینی (ره) با استفاده از سری زمانی تداخلسنجی راداری |
| کد مقاله : 1452-NERS |
| نویسندگان |
|
محمدامین بخشی1، شایان خدامرادی *2، علی سرکارگر اردکانی3، بهنام اصغری بیرامی4 1- دانشجوی دکترای سنجشازدور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشکده و پژوهشکده پیامبر اعظم (ص)، دانشگاه جامع امام حسین(ع 2کارشناس ارشد سنجشازدور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشکده و پژوهشکده پیامبر اعظم (ص)، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، 3دانشیار مرکز علم و فناوری ژئوماتیک، دانشکده و پژوهشکده پیامبر اعظم (ص)، دانشگاه جامع امام حسین(ع) 4دکترای سنجشازدور، دانشکده و پژوهشکده عمران، آب و انرژی، دانشگاه جامع امام حسین(ع) |
| چکیده مقاله |
| فرونشست زمین بهعنوان یکی از مخاطرات محیطی، تهدیدی جدی برای پایداری زیرساختهای حیاتی، بهویژه فرودگاهها، محسوب میشود. حساسیت بالای باندهای پروازی نسبت به تغییرشکلهای میلیمتری، ضرورت پایش دقیق و پیوستهی این پدیده را دوچندان میسازد. در این پژوهش، الگوی مکانی- زمانی فرونشست زمین در محدودهی فرودگاه بینالمللی امام خمینی (ره) تهران با استفاده از تحلیل سری زمانی دادههای تداخلسنجی راداری و الگوریتم خطمبنای کوتاه (SBAS-InSAR) مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، مجموعهای از ۴۷ تصویر راداری مربوط به بازهی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ پردازش شد و نرخهای جابهجایی سطح زمین در راستای دید سنجنده، استخراج گردید. نتایج نشان داد که فرونشست زمین در منطقه، رفتاری ناهمگن و موضعی دارد؛ بهطوریکه بیشترین نرخهای فرونشست در نیمهی شرقی منطقه و در پیرامون زیرساختهای فرودگاهی مشاهده میشود؛ در حالیکه بخشهای غربی، از ثبات نسبی برخوردارند. بررسی اختصاصی باندهای پروازی، بیانگر وقوع نشستهای نامتقارن با نرخهایی تا حدود ۵ سانتیمتر در سال است که طی دورهی پنجساله به فرونشست تجمعی قابلتوجهی منجر شدهاست. تحلیل مسیرهای تردد هواپیماها نیز ناپایداری موضعی و رفتار نامنظم ارتفاعی را، بهویژه در باند اصلی پرواز، تأیید میکند. نتایج این پژوهش کارایی بالای روش SBAS-InSAR را در پایش مستمر تغییرشکل زمین نشان داده و بر ضرورت بهکارگیری این رویکرد در مدیریت ریسک و نگهداشت پیشگیرانهی زیرساختهای حساس فرودگاهی، تأکید دارد. |
| کلیدواژه ها |
| فرونشست، فرودگاه، زیرساخت، تداخل سنجی راداری، مخاطرات محیطی |
| وضعیت: پذیرفته شده |