تاب‌آوری امنیتی در برابر مخاطرات محیطی (تحلیل نظری و راهبردهای عملیاتی برای جمهوری اسلامی ایران)
کد مقاله : 1166-NERS
نویسندگان
عباسعلی جباری ثانی *1، حسن سیفی پور2، محمد ترکمانه2
1معاون پژوهش دانشکده امنیت ملی دانشگاه عالی دفاع ملی
2دانشجوی دکتری امنیت ملی
چکیده مقاله
مخاطرات محیطی در سال‌های اخیر از یک مسئله صرفاً زیست‌محیطی فراتر رفته و به یکی از کانون‌های نوظهور تهدیدات امنیت ملی در جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده‌اند. ماهیت تدریجی، انباشتی و غیرخطی این مخاطرات موجب می‌شود آثار آن‌ها پیش از بروز بحران آشکار، بنیان‌های ثبات اجتماعی، ظرفیت‌های حکمرانی و کارکردهای حیاتی دولت را تضعیف کند. اتکاء به الگوهای واکنشی و مدیریت پسینی بحران، توان مهار سازوکارهای خزنده تهدید را ندارد و حتی می‌تواند آسیب‌پذیری ساختاری کشور را تشدید نماید. پژوهش حاضر با تکیه بر مفهوم «تاب‌آوری امنیتی»، تلاش می‌کند چارچوبی تحلیلی و بومی برای سیاست‌گذاری پیش‌دستانه در مواجهه با مخاطرات محیطی ارائه کند؛ چارچوبی که بر ظرفیت‌سازی نهادی و مداخله زودهنگام پیش از رسیدن به نقطه بحران استوار است.
این پژوهش از نظر ماهیت، کیفی و از نظر هدف، تحلیلی–اکتشافی است و با رویکرد «تدوین چارچوب» انجام شده است. داده‌ها از طریق تحلیل اسنادی هدفمند شامل ادبیات تخصصی امنیتی، محیطی و سیاست‌گذاری، و نیز اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران گردآوری شده‌اند. چارچوب نظری پژوهش از سنتز نظریه‌های امنیت‌سازی، امنیت محیطی، تهدیدات خزنده، تاب‌آوری و حکمرانی ریسک به‌دست آمده است.
یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری امنیتی، به‌عنوان ظرفیت پیش‌نگر و سازگار نظام سیاسی برای پیش‌بینی تهدیدات تدریجی، جذب فشارهای ساختاری و حفظ کارکردهای حیاتی، نقش «ضامن قطع زنجیره تبدیل مخاطره محیطی به تهدید امنیت ملی» را ایفا می‌کند. همچنین، سیاست‌گذاری پیش‌دستانه بُعد اجرایی تاب‌آوری امنیتی بوده و امکان مداخله زودهنگام در مراحل اولیه شکل‌گیری تهدیدات خزنده را فراهم می‌سازد. بر این اساس، چارچوب پیشنهادی پژوهش می‌تواند مبنایی برای طراحی سیاست‌های امنیتی–محیطی پایدار، افزایش پایداری نهادی و کاهش هزینه‌های بلندمدت حکمرانی در جمهوری اسلامی ایران فراهم آورد.
کلیدواژه ها
تاب‌آوری امنیتی، مخاطرات محیطی، امنیت محیطی، امنیت انسانی، مدیریت بحران، جمهوری اسلامی ایران، سازگاری
وضعیت: پذیرفته شده