| این پژوهش به بررسی رابطه میان مخاطرات محیطی و آسیب پذیری اجتماعی با تاکید بر نقش تربیت در کاهش پیامدهای آن می‌پردازد.موضوع اصلی تحقیق،تحلیل اثرات تربیتی در توانمندسازی جامعه برای مقابله با بحران‌های زیست محیطی و اجتماعی است گروه هدف پژوهش من معلمان و سیاستمدارانی هستند که برای نظام آموزشی تصمیم‌گیری می‌کنند و همچنین تصمیم گیرندگان کشوری در حوزه آموزش و پرورش ایران هستند. این تحقیق تلاش دارد نشان دهد که آموزش و تربیت می تواند به عنوان ابزاری مؤثر در کاهش آسیب پذیری اجتماعی و افزایش تاب آوری در برابر مخاطرات محیطی عمل کند.در این راستا،به بررسی یه به بررسی دیدگاه‌های علمی و تجربی در حوزه تربیت و محیط زیست پرداخته شده است.یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تقویت آموزش‌های زیست محیطی و اجتماعی در مدارس و دانشگاه‌ها،موجب افزایش آگاهی و مسئولیت پذیری دانش آموزان و شهروندان می‌شود.نتایج این مطالعه می‌تواند به سیاستگذاران کمک کند تا برنامه آموزشی موثرتری برای کاهش آسیب پذیری اجتماعی در برابر بحران‌های محیطی طراحی کنند.هدف من از این تحقیق بررسی نقش تربیت در کاهش آسیب پذیری و اجتماعی ناشی از مخاطرات محیطی بوده است.روش جمع آوری داده‌ها به صورت تلفیقی و روش کتابخانه‌ای بوده است.این پژوهش بررسی نقش تربیت در افزایش تاب‌آوری اجتماعی در برابر مخاطرات محیطی است کتاب آموزش مخاطرات محیطی و مقالات مربوط به آسیب‌های اجتماعی نشان می‌دهد که آموزش‌های محیط زیستی می‌تواند آگاهی عمومی را افزایش دهد و توصیه می‌شود این آموزش‌ها در برنامه درسی مدارس گنجانده شود.توصیه می‌شود سیاستگذاران بر آموزش مهارت‌های اجتماعی تمرکز کنند. |
